alpas

Kamusta?
Iyan ang ibinungad mo sakin pagkatapos ng limang taon.

Buti kilala mo pa ko?
Limang taon din 'yon.

Limang taong nagdusa.
Limang taong nangulila.
Limang taong umasa.
Limang taong nag-abang.

Limang taon at hanggang ngayon ay nag-aabang.

Buti kilala mo pa ko?
Buti bumalik ka pa?
Limang taon din 'yon.

Limang taong halos walang komunikasyon.
Limang taong parang nabaliwala ang lahat.
Limang taong parang binaliwala mo ako.
Limang taong parang wala ng ikaw at ako.

Mayroon pa bang ikaw at ako?
Bakit, mayroon ba?

Ikaw, kamusta ka?
Binalik ko sayo ang tanong mo.
Hindi ko kasi alam kung paano sasagutin  ang 'kamusta'.

Hindi ko kasi alam kung ayos na nga ba ko.
Hindi ko alam kung ayos bang nandito ka na ulit.
Hindi ko alam kung matutuwa ba ko o maiinis na kinausap mo ko ulit.

Pero natutuwa ako.
Masayang masaya ako.

Pero hindi ko alam kung tama bang sumaya ako ulit.
Kung tama bang sumaya ako ulit at ikaw ang dahilan.
Hindi ko alam kung tama bang bumalik itong pakiramdam.

Bakit kasi bumalik ka pa?

Limang taon.
Hindi mo alam kung gaano ako naging kamiserable ng limang taon.
Hindi mo alam kung gaano ako nahirapang matulog tuwing gabi.
Kung paano ako ginagambala ng mga alaala mo tuwing gabi.
Kung paano ako hindi pinatahimik ng mga boses mong palagi kong naririnig.
Kung paano ako pinapaiyak ng mga madadramang awitin.
At tanging ang pagtulog nalang ang nagiging kalayaan ko---
Hindi rin pala.

Lagpas sampung beses nga pala kitang napanaginipan.

Buti pa sa panaginip ko nagpaalam ka.
Buti pa do'n nagsabi ka ng dahilan.
Buti pa do'n kasama pa rin kita.

Pero eto ka na ulit..
Babalik ka na ba sakin?
Itutuloy na ba natin ang mga naudlot nating pangarap?
Hihingi ka na ba ng tawad sa biglaang pag-alis?
Sasabihin mo na ba ang rason mo?
Mamahalin mo na ba ko ulit?

Kaso..
Tatanggapin pa ba kita?