alpas

...maniwala ka mahal. Hihintayin kita dito.


Hindi maitatanggi ang dalang ingay na nakakabingi.
Ng ulan. At ng mga taong nababasa ng ulan.

Ala una na ng umaga at kataka-takang mulat pa ang lahat, at aligagang aligaga sa nangyaring 'di inaasahan..

Ala una ng umaga nang may matagpuang dalagang nakahiga sa basang kalsada at tila sinolusyunan ang problema sa tulong ng isang baril at bala.

Hindi na nya kinaya.

Sinubukan niyang tapusin na ang paghihintay.
Tinapos na niya ang paghihintay sa taong mas pinili niya kaysa sa kanyang buhay.

Sinubukan niyang takasan ang sakit.

Pero mapaglaro ang tadhana. At balak pa yatang bumawi sa kanya bago nito bawiin ang buhay niya.



"Mahal nandito na ako. Nagbalik na ko." ang sabi niya sa dalagang ni hindi na maidilat ang mga mata.

Tila nakarinig ng isang magandang musika ang dalaga na nagdulot ng pagngiti niya.

"Hinintay kita mahal. Gaya ng ipinangako ko. Hihintayin kita.. At muli akong mangangako, hihintayin pa rin kita.."

"Mahal nandito na ko oh. Lumaban ka, pilitin mong lumaban. Babawi na ko sayo. 'Wag mo akong iiwan. Dito ka lang. Para mo ng awa."

"Naawa ka ba nung nakiusap akong 'wag mo akong iwan? Lumaban ka ba nung sinabi kong nandito lang din naman ako at 'di kita iiwan? Mahal hindi. Pero naghintay ako... At maghihintay pa rin ako sayo..."

"Patawarin mo sana ako...." punong puno ng sinseridad na sinabi ng binata ngunit tila huli na ang lahat. Huli na ang lahat para sa kanilang dalawa. Sinayang niya lang ang lahat.

"Masaya na kong ikaw ang huling taong nakita ko at huling taong nakausap ko bago ako mawala. Masaya na kong malaman mo na hinintay kita. At masaya na kong makitang binalikan mo ko. Masaya na kong nandito ka. Ngunit paalam na mahal, ako naman ang mang-iiwan sayo. Maramdaman mo man lang ang sakit na noo'y dinulot mo."


Hindi na niya kinaya ang sakit.

Binalak niyang takasan ang sakit.

Ngunit binago siya ng sakit.