alpas

Alam mo ba yung feeling na gusto mo na lang biglang umiyak? Yung kahit alam mong hindi naman dapat, mali ang sitwasyon, sayang ang luha, para ka lang tanga, ay mas gugustuhin mo pa ding iiyak nalang lahat. Kasi alam mo na sa pag-iyak mo, oo hindi mawawala yung sakit, yung bigat, pero alam mo namang kahit papaano eh maiibsan sya. Kahit papaano eh mababawasan.

Yung kahit alam mong may mga tamang panahon para sa paglabas ng luha, pero hahayaan mo nalang. Iiyak mo nalang, magmuka ka mang mahina o kung ano mang tingin ng lipunan dito, dededmahin mo lang. Kasi sino bang makikinabang ng ginhawa-- wait, kung ginhawa nga ba ang mararamdaman mo. Madalas kasi kahit umiyak ka na, hindi ka naman nagiginhawaan pa eh. Mas lalo lang din bumibigat at sumasakit. Mas lalo ka lang nanlulumo, mas lalo ka lang maiirita sa paligid, sa realidad. Siguro, depende sa sitwasyon.

Pero masasabi ko na, mas okay pang iiyak na lang yan lahat. Kahit umabot ka pa sa tipong wala ka ng mata o ano man, iyak ka lang. Hindi naman sa sobrang hina mo na eh, naglalabas ka lang naman ng feelings. nagpapakita ka lang na, tao ka din. may pakiramdam, nasasaktan, natutuwa, nalulungkot, nagugulat at kung ano pa man.