l.n.t #2
Some were meant to meet, and some were not. Some were meant to be together, and some were meant to be apart.
Siguro iyan nalang ang magiging pamantayan ko sa buhay. Bali parang motto in life ba. Kasi totoo naman diba? May mga dapat magkita, at may mga hindi. May mga nakatadhanang magsama, at maghiwalay. Minsan nga ang saklap pa eh, yung kung kelan akala mo kayo na yung 'meant to be together' bigla na lang eepal ang universe at ililihis ang istorya niyo sa 'meant to be apart'. Sakit non no? Bukod sa nasaktan ka na sa nangyari, umasa ka pa na kayo talaga.
Pakiramdam ko kung ang bawat tao sa mundo ay may ganitong thinking, baka iilan lang ang nagpapakamatay dahil nawalan ng jowa, at ng kung sino pang mahal nila sa buhay. Kasi kung may ganito silang pananaw sa buhay, siguro, oo malulungkot sila. Pero hindi na hahantong pa sa depression na hahantong pa minsan sa pagpapakamatay. Yung maiibsan nila agad kasi maiisip nila na, "Oo nga, baka hindi lang talaga kami para sa isa't isa." Reality. Kung may ganitong mentality ang lahat, baka yakapin pa nila ang realidad at dito nalang magrely. Sa reality na, may mga dapat magkita at dapat hindi magtagpo. Na may mga nakatakdang magkita at magsama ng panghabang buhay, at may mga dapat ding ilayo, hindi na magsama, at iwan ang isa't isa. Sa reality na bubuhay sa kanila. Reality na hindi magpapaasa at mananakit sa kanila.
Kasi, kung siguro aasa lang sila lagi sa mga 'baka kasi', 'siguro kasi', 'akala ko kasi' nila, ay aba. Baka kung nabebenta ang mga luhang lumalabas satin eh mayaman na ang lahat ng tao kakaiyak dahil sa pananaw na mayroon sila. At sa mga ginagawa nila dahil nga sa ganitong pag-iisip.
