l.n.t #4

by

This is so random. Please bear with me. I just missed messing with my late night thoughts.

"Can we make it real?"
"What are you talking about, this is real. This ain't a dream, dumbass."
"No I mean, you.. Me.. Us.. Let's make this real."
"Now tell me this is a dream. And you didn't ask me 'bout that."
Great. That just ruined everything. Rejection ruined everything. And when I say everything, that means everything. Idk pero feeling ko ang hirap na ulit ibuild up ng self-esteem ng isang tao pagkatapos n'yang mareject. Kasi, think about it. Let's say na ilang toneladang lakas ng loob yung inipon nung tao para lang sa iilang linya na 'yon, tapos mababaliwala lahat ng efforts nya? Damn. Kawawa naman. Para kang nabuhusan ng tubig na malamig nang kakagising mo lang.

Though 'di ko naman sinasabi na masamang tao yung nangreject kasi choice naman niya 'yon and karapatan n'ya rin na sumaya at pumili ng gusto n'ya syempre. Well, nagpabatid lang ako ng awa sa mga nareject at nakaranas ng ganong klase ng delubyo sa buhay.

At hindi ako nakakarelate. 'Di ko alam feeling non no. Duh.